Odejdą i zabraknie ich.
Otaczający mój ukochany dom las.
W pałacu urokliwy staw.
Na łące kwiecisty łan.
W ręcach kwiaty,a na nogach piach.
Pozostaną jedynie mi.
Wspomnienia szczęśliwego dzieciństwa dni.
Początki dorosłości,gdy tyle samo było radości co trosk.
Ciągle ktoś działał mi na złość.
Nieraz czułam w ustach gorczycy gorzki smak.
Odtąd towarzyszyć będą mi.
Na drogach korek i zgiełk.
Hałas,bród i smród.
Wielki smog.
Urok zniszczonych ulic miast i brak gwiazd.
Mimo to będe starała się,
aby do tego przyzwyczajić sie
i móc kiedyś powiedzieć,że tataj jak w domu czuje się.

Ile można cierpieć?
Ile można znieść??
kiedy ty umierasz, Boże co ty
chcesz?
Ja się patrzę w otchłań a ty
się patrzysz w dal!
Co ja z tego mam ?
Miłość czy cierpienie ?zabrać do grobu mam.
Powiedz mi, podpowiedz!
Miłość niszczysz sam.

Ty mnie rozpieszczasz,
ty mnie pocieszyć,
nauczysz wiele,
nie nakrzyczysz.
Jak jest draka zawsze mnie obronisz,
kochamy cię na dobre i na złe.
u ciebie jest inaczej,
niż w naszej skromnej chatce

Schronienie
Wodne prądy nicości, a ja w środku.
Narażona na wszechmocne podmuchy,
Podszepty, wichury.
Słyszę płacz, czuję łzy…
Kto zawodzi tak żałośnie, chcę krzyczeć, chcę pytać.
Dlaczego płacze ktoś inny, skoro to mnie boli?
Dlaczego moje oczy są suche, choć pragną ukojenia?
Ja stoję prosto,
Nie pochylam się nad tym, co powinno zabić.
Nadal żyję.
Otoczona szkłem, znalazłam schronienie.
Spokojne, przytulne, zapewniające bezpieczeństwo, gdy wokół śmierć czyha.
Tylko ten dziwny odgłos…
Znowu…
Ktoś płacze, krzyczy…
Wyciągam rękę w nadziei, ze uchwycę szept.
Wstaję i chce biec. Zapytać. Pocieszyć.
Nie mogę.
Nie ma po co.
Przecież w końcu zrozumiem, że to tylko podszepty chorego umysłu.
Moja ostoja to odcięta od świata samotnia.
Daje wszystko prócz ciepła.
Daje życie, ale jest jego jedyną częścią.
Zabiera bliskość.
Tylko ja i ona, szklana ściana.

Uwierzyć

Stojąc w kropce
patrzę w przyszłość
zamknięta w pigułce
z moimi marzeniami
planami
zbyt mało realnymi
chcę uwierzyć
że będę potrafiła się zmierzyć
z przeciwnościami losu

chcę uwierzyć
że pewnego dnia
pokonam ten bezgraniczny strach
który mnie paraliżuje
i wszystko psuje

chcę uwierzyć
że dopnę swego
i będę szczęśliwa ze zwycięstwa mego

ale mimo że trudno mi w to wierzyć
będę mierzyć
wysoko

otwierasz oczy
widzisz piękno
zamykasz oczy
widzisz ciemność
spoglądasz na niebo
wtem się zamyślasz,
co będzie dalej,
co pokaże przyszłość

Kiedy widzę cię uciekam
Kiedy słyszę cię przymkam uszy
Kiedy myślę o tobie zasypiam
Kiedy czuję cię wychodzę
Kiedy dotykam cię mdleję

A jednak... ja cię kocham

" Lap Dzien "
Juz zda sie szczescie ,
Trzymam w rece .
Zdobyte w Zycia Walce .
Nagle ...
Patrze ...
Niema go wiecej !
Przecieklo jak woda przez palce .... :read:

chciałam się z Tobą pożegnać
tylu słów jeszcze nie zaznałam
a przychodzi mi umierać
jak analfabeta bez Cię w kocham

chciałam się z Tobą pożegnać
a moje słowa niedługo zawadzą Ci
w sercu jak niedokręcona śrubka
dwa nie naoliwione mechanizmy

chciałam się z Tobą pożegnać
musnąć dłonią jak na starych filmach
ale jestem tu a każde włókno mojej skóry
drży bo dostałam obłokiem w głowę

i nie zdaję sobie sprawy
że jutro nie umrze przed świtem


Chciałam się tylko pożegnać.

Czemu cie nie ma?
zniknoleś na zawsze.. odeszłes ... na zawsze ... byles moja miłoscia na wieki..